(HER)SAMENSTELLEN VAN EEN MEESTERWERK

Wanneer Ben Shewry zich aan een project wijdt, verdiept hij zich er zo diep in dat even op adem komen vaak een bijzaak is. Of hij nu duikt naar zeeoren in zijn documentaire Kobe and the Sea, nieuwe menu-items test in zijn Melbournse restaurant Attica, of meespeelt in een aflevering van Chef's Table, Shewry's streven naar perfectie is aanwezig in elk aspect van zijn leven. Het is de reden waarom deze in Nieuw-Zeeland geboren chef aan het hoofd staat van een restaurant dat sinds 2010 consequent wordt gerangschikt als een van de top vijftig restaurants ter wereld, en het verklaart ook waarom een voorheen verwaarloosd Colnago C59-frame, zorgvuldig samengesteld met een beperkt budget en gebruikte onderdelen, nu de aandacht trekt op een stuk Australische weg dat wordt vergeleken met de wielrenversie van Rodeo Drive.

MOTIEF

Het is een dinsdagochtend in Melbourne en Ben is net thuisgekomen van de sportschool en bereidt zich voor op een drukke week bij zijn restaurant Attica. Binnen enkele minuten wordt duidelijk dat Shewry's passie voor fietsen zijn toewijding aan het zoeken naar culinaire ingrediënten benadert. "Het concept voor de fiets was om iets extreem hoogwaardig te bouwen, maar om te laten zien dat het met een kleiner budget en zonder compromissen mogelijk was." Als levenslange fietser had Ben kilometers opgebouwd op zijn Colnago C60, maar hij vond het frame iets te stijf voor zijn rijstijl en nadat hij talloze recensies en berichtenborden had doorgespit, ontdekte hij dat de rijervaring die hij verlangde meer in lijn lag met de voorgaande C59-iteratie van de fiets. Na wat internetspeurwerk vond hij een gebruikt Colnago C59-frame dat op Ebay te koop stond. "Het was erg beschadigd… de lak was gewoon vernield zoals ik nog nooit had gezien," herinnert Ben zich. Hij waagde de gok en vertrouwde erop dat de schade slechts cosmetisch was, kruiste zijn vingers en deed het winnende bod.

INSPIRATIE

Het werk stak al snel roet in het eten van eventuele restauratieprojecten, zoals de neiging is als je een van de meest gevraagde chefs in de branche bent. Er deed zich echter eindelijk een kans voor om zijn passieproject af te ronden, in de vorm van 's werelds langste lockdown. Gedurende 262 dagen lag Melbourne op slot, restaurants waren gesloten en inwoners waren gedwongen binnen een straal van vijf kilometer van hun woning te blijven. "Ik heb het fietsen de hele mijn leven afgewisseld; mountainbiken, wielrennen op de weg, BMX, en ik ben teruggekomen in het fietsen omdat Simon Gerrans me daartoe heeft aangezet… en zo ontstond er een enorm gevoel van vreugde, het gevoel van vrijheid wanneer je gewoon niets anders kon doen. Ik bleef maar rondjes met hem rijden en dat heeft mijn passie voor fietsen opnieuw aangewakkerd." Het was tijdens deze ritten dat Ben zich zijn oorspronkelijke bedoelingen begon te herinneren voor het oude C59-frame dat al meer dan drie jaar stond te verstoffen.

PROCES

Maar eerst was wat schuren vereist. "Ik weet niet zeker hoeveel je weet over het schuren van carbon of carbonframes, maar het is een moeizaam proces," legt Shewry uit. "De enige echte manier om die verf van die primer te verwijderen is schuren. Je kunt het niet straalzanden, uiteraard, je kunt geen verfafbijt gebruiken omdat dat het carbon zou aantasten, dus heb ik drie tot vier maanden alleen maar geschuurd." Als echte perfectionist hield Shewry vol, verving stofmaskers en liet zijn handen rusten. "Het was een enorme klus," gaat hij verder, "er zaten vier lagen verf op en een grondlaag. Dan was er een metallic groene verf, dan was er een zeer dikke laag matte zwarte verf en een laklaag." Vies, uitputtend, handbevende arbeid, geeft een man toe die vertrouwd is met de eentonigheid en peesontsteking die gepaard gaan met talloze uren keukenwerkzaamheden.

BRON

Shewry's eerste vondst was een ENVE SES 3.4 velgremspokenset die "voor alle praktische doeleinden eruitzag alsof ze zo van de plank kwamen." Niet onbekend met het zoeken naar zeldzame of moeilijk te vinden ingrediënten, paste Ben zijn culinaire talent voor vasthoudendheid toe op zijn C59-opbouw. "Er zit vaardigheid in het koken, maar de echte vaardigheid voor mij zit in het vinden van de meest superieure producten, de meest ethische, de meest heerlijke, de meest duurzame; de lekkerste. In mijn keuken zijn er nul compromissen, en alles aan het zijn van een chef op het hoogste niveau gaat over het analyseren en onderzoeken van producten." In plaats van lokale boerenmarkten af te schuimen, jaagde Ben bij zijn lokale winkels en doorzocht het internet naar gebruikte onderdelen, waarbij hij tientallen componenten afwees die niet volledig aan zijn criteria voldeden en ze terzijde gooide als half geopende oesters. Hoewel de fiets uit gebruikte onderdelen zou worden samengesteld, moest hij presteren alsof hij gloednieuw was. "Ik rij behoorlijk hard en ik wil het materiaal kunnen vertrouwen," zegt Ben, maar "ik ben erg kieskeurig over esthetiek; ik ben kieskeurig over de prestaties, en daarom koos ik voor ENVE vanwege zijn vorm en functie… het is het beste." Hoewel het een gebruikte fiets zou zijn, moest hij rijden alsof hij zo uit de doos kwam.

ONTWERP

Maanden van planning en voorbereiding hadden Ben een complete fiets aan gebruikte onderdelen opgeleverd. Op een ketting en trapas na had hij elk onderdeel weten te bemachtigen dat hij nodig had om zijn blanco canvas te sieren; tot aan een opnieuw bekleed leren zadel en stuurlint dat hij zijn vriend en leerkunstenaar Mick Peel van Busyman Bicycles had opgedragen te ponsen met het Colnago-klaverlogo. Maar voordat hij de fiets kon assembleren, moest Ben het frame schilderen. Hij had een aquarelkleurenpalet voor zijn project voor ogen: kleuren die van het frame afvloeien en naadloos in elkaar overlopen, maar zelfs zonder veel ervaring als schilder wist hij dat aquarellen geen optie waren en ging hij op zoek naar een manier om het effect na te bootsen. "Ik moest olieverf gebruiken, maar als je die vervolgens in aquarelstijl probeert te schilderen is dat onmogelijk," geeft hij toe. De eerste poging was een complete mislukking. Het culinaire equivalent van maanden besteden aan de voorbereiding van een banket, om het dan van het bord te zien wegsmelten zodra het wordt geserveerd. Of het nu uit frustratie of wanhoop was, Ben zette zijn instincten opzij en probeerde het nog een keer, en frustratie sloeg om in geluk; "Ik spoot de verf heel hard op het frame, als iemand iets weet van spuiten zou die dat nooit doen. Het was zo hard dat het begon te lopen, en daarna volgde ik het onmiddellijk op met aceton en blies ik het grootste deel er eigenlijk af." Aceton wordt gebruikt om verf van oppervlakken te verwijderen, maar Ben ontdekte dat hij, als hij het op precies het juiste moment aanbracht, de kleuren kon mengen om de aquarelafwerking te bereiken die hij probeerde na te bootsen. Het werkte. Dus "deed ik het keer op keer, honderden keren, in feite de verf achternazittend om al die verschillende kleuren te vermengen om deze look te krijgen; een soort verf, maar het heeft eigenlijk veel verschillende kleuren zoals grijs en een beetje abrikoos en een soort mauve."

Uiteindelijk, na twee weken van het herhalen van het moeizame proces, was Ben eindelijk tevreden met de resultaten en nuances die al deze verweven lagen hadden bijgedragen. De resultaten roepen beelden op van de zon die ondergaat bij een terugtrekkend getij, of de lagen gepigmenteerde aarde die blootliggen in een rivierbedding. Om het schilderproces af te ronden, wendde Ben zich opnieuw tot Peel om een subtiel Colnago-klavertje op het frame aan te brengen. Hij liet echter na zijn aangepaste lakwerk te laten aansluiten bij een van de onderdelen. Op de vraag waarom hij ervoor koos de ENVE-wielen, stuurpen en sturen in hun ruwe vorm te laten, zei hij dat het antwoord eenvoudig was; "ze zijn prachtig zoals ze zijn, ze hebben eigenlijk niets nodig of verdere versiering, omdat ze in de eerste plaats vakkundig gemaakt zijn. Als ze niet vakkundig gemaakt zijn, zou het nodig zijn ze te schilderen of iets anders te doen om te verbergen dat ze niet mooi zijn, en dat is precies de parallel die ik trek met koken; kwaliteit raakt nooit uit de mode. Het is tijdloos." Weinig elementen zijn tijdlozer dan carbon.

Met zijn geschilderde frame en verzamelde onderdelen keerde Ben terug naar Dan van het Melbournse Superbe Velo, van wie Shewry vertrouwelijk zegt dat hij "een van de beste monteurs ter wereld" is. Dan was de eerste persoon die Ben had benaderd voordat hij het project begon, wat geloofwaardigheid verleende aan de haalbaarheid van het hele concept, maar ondanks Dans advies had Ben een eerste röntgenfoto van het frame afgeslagen. Zou Dan tijdens het bouwproces structurele gebreken ontdekken? Maar uiteindelijk kwam het neer op één belangrijke vraag; hoe zou de fiets rijden? Na acht maanden te hebben gewijd aan schuren, schilderen en het zoeken naar onderdelen, was Shewry verrassend ontspannen over zijn eerste rit, "Het was een beetje een risico, maar uiteindelijk denk ik, als het als hij niet goed reed dan kon ik het allemaal opnieuw doen," lacht hij. Gelukkig voor Ben "reed hij gewoon prachtig," herinnerde hij zich van zijn maidentrip; "hij is snel, hij is responsief, maar ook soepel en comfortabel… ik weet dat sommige mensen denken dat het een doodzonde is, maar ik heb een shim in gestopt, puur voor een beetje extra comfort, en dat werkte heel goed uit." Eindelijk ging zijn wereld weer open. Waar ging hij naartoe voor zijn eerste rit zodra de vijf-kilometer-quarantaine werd opgeheven? Shewry vertrok voor een rit van vier uur ten oosten van Melbourne om de glooiende heuvels van de Dandenong-regio van Victoria te verkennen, "het is gewoon een prachtige plek om te rijden; struikgewas en bomen en rustige wegen en flinke klimmen." Een passende tocht voor een fiets die een nieuw leven heeft gevonden door de visie van een chef wiens carrière is gewijd aan het omzetten van uitzonderlijke ingrediënten in verbluffende kunstwerken.