Mario Mola Q&A Deel 1: Hoogtestage, dominantie en nooit opgeven

De ITU World Triathlon Series is een ingewikkeld en bijzonder uitdagend seizoen. Van de acht rondes tellen alleen de beste vijf scores mee, waardoor de prioriteiten van atleten verschuiven. Consistentie is niet genoeg; bovenaan de ranglijst staan vereist het bovenaan de podiums staan. Bovendien is de Grote Finale 50% meer punten waard dan andere rondes, dus je kunt het je niet veroorloven uitgeput aan te komen. Met andere woorden, een kampioen moet consequent schitterend zijn.

Mario Mola heeft bewezen de meester van de discipline te zijn. De tweevoudig ITU-wereldkampioen beleeft alweer een sensationeel seizoen (4e, 2e, 1e, 2e, 1e tot nu toe). Met zijn recente overwinning in Hamburg, Duitsland, legde hij zowel grote druk op zijn rivalen als een hand op een derde titel. We spraken de sympathieke Spanjaard net voor die race over zijn dominantie in de serie, trainingskampen midden in het seizoen en zijn enorme vermogen om terug te vechten.

Hoi Mario. Gefeliciteerd met je fenomenale seizoen tot nu toe…
Ja, het gaat goed, ik kan niet klagen!

Je hebt een enorme voorsprong in de puntenstand.
Haha! De eerste race was behoorlijk gek, in Abu Dhabi, vanwege de regen. Het Yas Marina F1-circuit was echt glad en er waren veel crashes, dus er zijn veel mensen die nog geen goede resultaten hebben gescoord richting de vijf die tellen. Tot Montreal, de laatste van het reguliere seizoen, is het moeilijk om voorspellingen te doen en te weten waar iedereen staat, maar ik ben uiteraard erg blij met hoe de dingen tot nu toe zijn gegaan. Ik heb nog drie races, nog drie goede kansen om enkele van mijn andere resultaten te verbeteren. Daarna moet je echt een goede finale rijden, anders kun je gemakkelijk ingehaald worden.

Je moet je vorm daarvoor dus echt heel zorgvuldig beheren, toch?
Ja, zo is het seizoen geworden. Tot 2008 was er één wereldkampioenschap, dus het was één race, één dag per jaar waarop je goed moest zijn om die titel na te streven. Nu gaat het erom in staat te zijn trainingsbelastingen aan te kunnen, blessurevrij te blijven… Zo zijn er bijvoorbeeld verschillende races kort na elkaar en als je geblesseerd bent mis je je kans om de vijf races te scoren. Het gaat erom zo dicht mogelijk bij 100% van je beste vorm te zijn.

Sinds 2013, toen de World Series mijn belangrijkste focus werd, heb ik het gevoel dat we goed werk hebben geleverd om gedurende de acht maanden competitie gezond en consistent te blijven. Dit is wat je de kans geeft om voor de titel te strijden. Je hebt echt overwinningen en podiumplaatsen nodig om die kans te hebben.

We verwachten niet het hele jaar op 100% te zijn, maar zo goed mogelijk door het jaar heen en dan vooral in september. Het is makkelijk om energie te verliezen en de finale te bereiken zonder die extra punch om het resultaat te halen dat je nodig hebt. Die race is bijna als een wereldkampioenschap op zich, omdat hij zoveel meetelt, dus je moet echt goed zijn.

Waar train je momenteel?
We zijn in de bergen, in Font Romeau, de Franse Pyreneeën (een trainingsaccommodatie voor atletiek op topniveau). We zijn eigenlijk in Les Angles, aan het meer, waar het iets vlakker is, dus het is veel aangenamer voor hardlopen en fietsen. Het weer is ook goed.

In het verleden hebben we getraind bij Banyoles, wat ook erg goed is voor fietsen, maar als je hier naartoe komt krijg je de extra inspanning door de hoogte. Voor ons maakt alleen al goed kunnen slapen 's nachts omdat het koeler is een groot verschil. Als je zoveel traint heb je echt rust nodig, anders kun je niet de ene zware week na de andere doen.

Welke faciliteiten kun je daar gebruiken?
We zwemmen in een openlucht 25m-zwembad in Matemale, dat ze 's ochtends voor ons afsluiten. We wisselen af tussen dat bad en het overdekte bad in Font Romeau, maar het is prettiger om buiten te zijn omdat onze kamers vrij klein zijn! We zijn hier vier weken, dus het is lang om in een kamer van 10m2 te zitten.

"Ik heb altijd hard moeten knokken op de fiets en het lopen moeten afhandelen zonder de frisse benen, maar als je wilt winnen moet je je werk doen want niemand anders doet het voor jou"

Hoe vaak ben je daar?
Dat hangt af van het schema. De afgelopen vier jaar komen we hier al minstens vier weken. Vorig jaar waren we hier bijna twee maanden met slechts één race tussendoor. Dit jaar gaan we een nieuwe plek proberen waar we nog nooit zijn geweest, Flagstaff, Arizona, in de VS. We hebben goede dingen gehoord, dus we dachten dat we het zouden verkennen voor de races in Canada.

Train je ooit op echt grote hoogte?
Hier zitten we op 1.600m en we trainen tot 2.000m. Flagstaff is iets hoger, 2.300m. Dat hebben we nog nooit gedaan, dus we zullen zien hoe het gaat. Op 1.600m is het oké, maar boven 1.800m moet je oppassen om het aan het begin van het kamp niet te overdrijven. Als je jezelf in een gat graaft, is het erg moeilijk om eruit te komen.

Vertel ons over je inhaalrace in Leeds.
Ik had daar een van mijn beste zwemonderdelen, maar ik maakte een fout – toen ik op mijn fiets sprong, stootte ik mijn schoen uit het pedaal en moest stoppen om hem aan te doen, waardoor ik veel plaatsen verloor. Ik ging van bijna top-10 uit het water naar 30km op de fiets moeten knokken om de voorste rijders te bereiken. Ik had geluk dat ze niet echt samenwerkten en ik de extra energie vond en ook hulp in de groep om aan te sluiten. Daarna waren mijn hardloopbenen niet de beste!

Ik ben gewend om vanuit een achterstand te racen, omdat ik in het verleden moeite had in het water. Zwemmen was mijn slechtste discipline. Hoewel ik heel hard werk om het te verbeteren, traint iedereen veel en verbetert ook. Ik heb altijd hard moeten knokken op de fiets en het lopen moeten afhandelen zonder de frisse benen, maar als je wilt winnen moet je je werk doen want niemand anders doet het voor jou.

Als je een fout maakt en je denkt dat je geen kans meer hebt, is het makkelijk te denken dat de race voorbij is. Ik moest de fout vergeten en mezelf voorbereiden op een heel zware fietsrit. Het parcours was echt veeleisend, vrij technisch en in het centrum van een erg heuvelachtige stad, ook al zag het er op tv niet zo uit. En het loopparcours was hetzelfde, dus het was een van de zwaarste races die ik ooit heb gedaan. Omdat ik niet opgaf, werd het beloond, dus ik ben blij met die tweede plaats en het is weer een goede score voor de serie.

Je weet nooit welke vijf races zullen tellen, dus je probeert het beste te maken van elke race. Na die wissel zag het er niet goed uit, maar het gaat erom hoe het eindigt. Het is menselijk om fouten te maken, je moet gewoon blijven werken. Soms is de race verloren en is het niet jouw dag, maar andere keren… Je moet gewoon tot het einde gaan, anders zul je er achteraf spijt van hebben.

In Hamburg putte Mola opnieuw uit die nooit-opgeven-mentaliteit met opmerkelijk effect. Vanuit de 29e positie uit het water vocht hij hard om de voorsprong van drie samenwerkende koplopers terug te brengen tot 20 seconden bij T2. Ongelooflijk, in een Sprintafstandsrace met slechts 5km lopen, sloot Mola het gat en reed daarna rechtstreeks voorbij om solo te winnen. In zijn raceverslagschreef hij:

"Op de fiets gaf ik alles wat ik had om te voorkomen dat de kloof met de drie ontsnappenden te groot zou worden. Ze werkten echter heel goed samen en hadden een voorsprong bij de tweede wissel, dus er was veel werk te doen tijdens het lopen.

"Ik ben erg blij met hoe de dingen tot nu toe gaan, maar ik weet uit ervaring van voorgaande jaren dat alles aan het einde wordt beslist. Ik focus me op goed werken om in september in mijn beste vorm te kunnen arriveren."

In deel 2 van dit interview vertelt Mola ons over zijn Olympische hoop voor Tokio 2020 en het verschil dat ENVE-producten maken voor zijn races en training.