PREVIEW: WEGWEDSTRIJD WK ZÜRICH
Door Zach Nehr
Het wielerseizoen 2024 loopt ten einde, en Tadej Pogačar heeft al 19 overwinningen op zijn naam. De UAE Team Emirates-renner voltooide de Giro-Tour-dubbel en won onderweg 12 Grand Tour-etappes. Hij soleerde ook naar de overwinning in Luik-Bastenaken-Luik, Strade Bianche en de Grand Prix Cycliste de Montréal. Maar hij heeft nog geen Elite WK-titel gewonnen.
Op zondag zullen de beste renners ter wereld strijden om de regenboogstrepen in Zürich. Het wegwereldkampioenschap is een van de meest begeerde overwinningen in het wielrennen, en na vorig jaar derde te zijn geworden in Glasgow mikt Tadej op de hoogste trede van het podium in Zürich.
DE ROUTE
De Elite Heren zullen acht ronden rijden op een heuvelachtig circuit rond Zürich, plus een bergachtig voortraject vanuit de buitenwijken van de stad. In totaal is de wegrace 273,9 kilometer lang met 4.291 hoogtemeters. Het is het langste wegwereldkampioenschap in meer dan tien jaar, en de winnaar zal er meer dan zes uur over doen.
Ondanks de aanzienlijke hoogtemeters zijn er geen grote bergen opgenomen in het Zürichse parcours. In feite is elke significante beklimming op het parcours tussen de 500 meter en 1,9 km lang. Dat betekent dat de snelheden gedurende de hele race hoog zullen liggen, en renners zoals Pogačar kunnen vasthouden aan hun aerodynamische wedstrijdopstelling.
Pogačar en UAE Team Emirates rijden tijdens elke race, training en teamkamp het hele jaar door op ENVE-wielen. De SES 4.5 is bewezen als de go-to wieloptie van het team met velgdieptes van 50 mm voor en 56 mm achter; de tubeless wielen bieden een balans tussen aerodynamica en lichtgewicht. Voor de bandenmaat werd een breedte van 30 mm bewezen tijdens de Tour de France dankzij superieure handling en rolefficiëntie, dus verwacht dat Tadej doorgaat met die winnende combinatie.
Er zijn twee significante beklimmingen op de Zürichse stadscircuits: de Zürichbergstraße en de Witikon. De race zal gewonnen en verloren worden op deze beklimmingen, dus laten we eens wat nader kijken.
Sleutelklim #1 – Zürichbergstraße
Na het oversteken van de start/finishlijn zal het peloton de Zürichbergstraße oplopen, een niet-geclassificeerde beklimming volgens het officiële wedstrijdprofiel. Maar laat dat je er niet toe verleiden te denken dat dit slechts een hobbeltje in de weg is.
De Zürichbergstraße is 1,7 km lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 5,4%, maar de laatste 900 meter gemiddelt 7,7% met een maximaal stijgingspercentage van 14%. De steile helling komt ook na een scherpe linkerbochthoek, wat dit de perfecte springplank kan maken voor een renner in een goede positie.
Op wedstrijdtempo zal de Zürichbergstraße 3 à 4 minuten duren, waarbij de laatste steile strook ongeveer twee minuten duurt. Denk terug aan mei in de Giro d'Italia, en je zult je herinneren dat Pogačar aanviel in etappe 1 op de Bivio di San Vito. Tijdens die inspanning van drie en een halve minuut haalde Pogačar ~2.260 Vm/u in een van zijn meest explosieve prestaties. We schatten dat Pogačar hetzelfde tempo kan volhouden in volle vlucht op de Zürichbergstraße.
Er zijn veel verschillende manieren om klimcapaciteiten te meten, maar hier gebruiken we VAM om Pogačar's geschatte inspanningen te vergelijken en te contrasteren. VAM is een acroniem voor de Italiaanse uitdrukking 'velocità ascensionale media', maar in de volksmond is het in het Engels vertaald als 'vertical ascent in meters'. Met andere woorden, VAM is een schatting van het aantal verticale meters dat je per uur beklimt.
Je kunt VAM zien als snelheid, maar verticaal. In plaats van horizontaal te rijden aan 20 km/u of mph, klim je bijvoorbeeld aan een VAM van 500 verticale meters per uur. VAM wordt sterk beïnvloed door de lengte en het stijgingspercentage van een bepaalde beklimming – het is bijvoorbeeld makkelijker om een hogere VAM te produceren op kortere en steilere beklimmingen.
Een uitzonderlijke VAM is>1.500 Vm/u op een willekeurige beklimming, terwijl de meeste amateurrenners rond de 300-600 Vm/u zitten. Een wereldklasse VAM is>1.800 Vm/u, vooral op langere beklimmingen, in de hitte en op grote hoogte.
Zürichbergstraße
Geschatte tijd: ~3:30
Geschatte VAM: ~2.300 Vm/u
Sleutelklim #2 – Witikon
Na een snelle afdaling van 1,4 km gaat het parcours meteen weer omhoog via de Witikon. Dit is de langste beklimming op de Zürichse stadscircuits, wat betekent dat dit het moment kan zijn dat de wereldkampioen bepaalt.
Met 1,9 km en een gemiddeld stijgingspercentage van 6,2% is de Witikon niet de steilste of zwaarste beklimming ter wereld, maar na zes uur koersen kan het zeker zo aanvoelen. De Witikon is ook een tweedelige beklimming met een 180-graden bocht in het midden waar de weg vlak wordt. Dat betekent dat een renner (of ploeg) kan aanvallen in het eerste gedeelte, snelheid opbouwen op de vlakke stukken, en vervolgens dat moment aangrijpen om opnieuw aan te vallen in het tweede deel van de beklimming.
Hoewel verschillend van profiel, zouden zowel de Zürichbergstraße als de Witikon 3 à 4 minuten in beslag nemen voor de beste renners ter wereld. Met een sterke lead-out zullen de renners de eerste 400 meter van de Witikon nauwelijks voelen, maar het zal allemaal losbarsten op dat tweede gedeelte.
De Witikon is vergelijkbaar met La Redoute, de beslissende beklimming in dit jaar's Luik-Bastenaken-Luik, waar Pogačar aanviel en solo naar de overwinning reed. La Redoute is 1,6 km met een gemiddeld stijgingspercentage van 9,7%, dus het is iets korter en aanzienlijk steiler dan de Witikon. Maar beide beklimmingen zijn 4-minuten VO2 Max-inspanningen die komen na 220+ kilometer en vijf en een half uur koersen. Pogačar gemiddelde bijna 2.200 Vm/u op La Redoute, en we zouden nog hogere cijfers kunnen zien op het WK.
Witikon
Geschatte tijd: ~3:40
Geschatte VAM: ~2.300 Vm/u
Het WK-parcours eindigt echter niet bovenaan de Witikon, want er is nog 20,5 km te gaan na de beklimming. Cruciaal is dat er na de Witikon geen snelle afdaling is — in plaats daarvan zijn er ongeveer tien kilometer glooiende heuvels voor een steile afdaling terug naar het stadscentrum. Hoewel de Zürichbergstraße en de Witikon goede springplanken zijn, zijn ze niet lang genoeg voor pure klimmers om een significant voordeel te behalen. Iedereen die solo aanvalt op de Witikon heeft nog een lange weg naar de finish.
DE KANSHEBBERS
Tadej Pogačar is niet de absolute topfavoriet voor het WK in Zürich. Remco Evenepoel won net het WK Tijdrijden, en het is niet lang geleden dat de Belg de dubbel voltooide door zowel de wegrace als de tijdrit te winnen op de Olympische Spelen van Parijs.
De regerende wegwielren WK-kampioen is Mathieu Van der Poel, die dit jaar ook de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix won. Als hij in vorm is, is de Nederlander onklopbaar. Maar na onlangs als tweede te zijn geëindigd in de Ronde van Luxemburg, zit hij dan echt in zijn beste vorm?
Andere favorieten zijn Michael Matthews, die zojuist de Grand Prix Cycliste de Québec won, en Julian Alaphilippe, die het wegwielrennen WK won op een vergelijkbaar parcours in Imola in 2020.
De laatste naam die vermeld moet worden is Marc Hirschi, een ploeggenoot van Pogačar bij UAE Team Emirates, die de afgelopen twee maanden zes races heeft gewonnen. Hirschi zal meer gemotiveerd dan ooit zijn bij zijn thuiswielrennen WK in Zwitserland, en hij is duidelijk een man in vorm.
Uiteindelijk zal de regenboogtrui naar een verdienstelijke renner in Zürich gaan. Je kunt een race van 273 km met meer dan 4.200 hoogtemeters niet per ongeluk winnen. Pogačar en Evenepoel zijn misschien de favorieten, maar er zijn minstens 20 andere renners die meer dan capabel zijn om deze race te winnen.
Gezien het parcours en de startlijst zou dit het zwaarste wegwielren WK in de geschiedenis van het wielrennen kunnen zijn. Dat zeiden ze ook na de race van vorig jaar in Glasgow, en dit parcours in Zürich kent nog meer klimwerk.
